W czasopismach

1. Journal of Clinical Oncology – van Imhoff G.W. i wsp. "Ofatumumab Versus Rituximab Salvage Chemoimmunotherapy in Relapsed or Refractory Diffuse Large B-Cell Lymphoma: The ORCHARRD Study.W badaniu klinicznym z randomizacją, 447 dorosłych chorych na rozlanego chłoniaka B-komórkowego, z ekspresją CD20, w trakcie pierwszego nawrotu choroby lub opornych na leczenie pierwszej linii z zastosowaniem schematu R-CHOP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna, prednizon) w okresie od marca 2010 do grudnia 2013 poddano leczeniu trzema cyklami schematu R-DHAP (rytuksymab 375 mg/m2) lub O-DHAP (ofatumumab 1000 mg) w maksymalnie czterech infuzjach (dzień 1 i 8 w cyklu 1; dzień 1 cyklu 2 i 3). Chorzy, którzy odpowiedzieli na leczenie, po dwóch cyklach otrzymali cykl trzeci, a następnie wysokodawkowane leczenie wraz z przeszczepieniem komórek macierzystych (ASCT). Mediana wieku wynosiła 57 lat (zakres: 18 - 83; 17% w wieku ≥ 65 lat), 63% chorych było w III lub IV stopniu zaawansowania choroby; u 71% chorych nie zanotowano kompletnej odpowiedzi (CR) lub stwierdzono odpowiedź trwającą poniżej 1 roku po leczeniu pierwszej linii schematem R-CHOP. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas wolny od progresji. Odsetek odpowiedzi na leczenie schematem O-DHAP wynosił 38% (CR, 15%) vs 42% (CR, 22%) dla R-DHAP. ASCT przeprowadzono u 74 chorych (33%) w ramieniu z ofatumumabem oraz u 83 chorych (37%) w ramieniu z rutyksumabem. Po 2 latach odsetek przeżyć wolnych od progresji wynosił, odpowiednio, 24% vs 26% (HR=1,12; 95% CI; 0,89 – 1,42; p= 0,33), odsetek przeżyć wolnych od zdarzeń (nieuzyskanie całkowitej remisji po 2 kursach) 16% vs 18% (HR=1,1; p=0,35) i odsetek całkowitych przeżyć 41% vs 38% (HR=0,9; p=0,38) - nie było istotnych różnic pomiędzy grupami. Prawidłowy wynik badania PET miał wysoką wartość predykcyjną dla lepszej odpowiedzi na leczenie. Autorzy podsumowują, że nie stwierdzili różnic w skuteczności terapii ratunkowej schematami R-DHAP i O-DHAP u chorych na DLBCL w trakcie pierwszego nawrotu choroby lub opornych na leczenie pierwszej linii z zastosowaniem schematu R-CHOP.
ascopubs.org
2. JAMA Oncology – Salazar M.C. i wsp. "Association of Delayed Adjuvant Chemotherapy With Survival After Lung Cancer Surgery.”W retrospektywnym badaniu obserwacyjnym ocenie poddano 12473 chorych z doszczętnie usuniętym niedrobnokomórkowym rakiem płuca, otrzymujących później pomiędzy 18 a 127 dniem po resekcji wielolekową chemioterapię pooperacyjną w okresie od stycznia 2004 do grudnia 2012. Badaną grupę zawężono do chorych z przerzutami w węzłach chłonnych, z guzem ≥ 4cm lub z miejscowym szerzeniem się guza. Dane pochodziły z amerykańskiego rejestru National Cancer Database, obejmującego ponad 70% przypadków raka płuca w USA. Mediana wieku wynosiła 64 lata (zakres 57-70); 3073 chorych (25%) było w I stopniu zaawansowania choroby; 5981 (48%) w stopniu II oraz 3419 (27%) w stopniu III. W modelu Cox'a wykazano, że najmniejsze ryzyko zgonu występuje u chorych, którzy rozpoczęli chemioterapię w 50 dniu po resekcji guza płuca (95% CI; 39-56 dni). Rozpoczęcie chemioterapii później (57-127 dni) nie wpływało na wzrost śmiertelności (HR=1,037; 95% CI; 0,972-1,105; p=0,27). Dodatkowo w modelu Cox'a dla 3976 par dobranych przy pomocy metody propensity score stwierdzono, że u chorych otrzymujących chemioterapię w późniejszym okresie stwierdzono niższe ryzyko śmiertelności niż u chorych poddawanych wyłącznie resekcji (HR=0,664; 95% CI; 0,623-0,707; p<0,001). Autorzy podsumowują, że chemioterapię adiuwantową u chorych leczonych operacyjnie z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca należy wdrożyć pomiędzy 7-18 tygodniem po zabiegu. Chorzy dłużej powracający do odpowiedniego stanu sprawności ogólnej po zabiegu operacyjnym mogą również odnieść korzyść z leczenia adiuwantowego rozpoczętego do 4 miesięcy po zabiegu.
jamanetwork.com
3. Lancet – Neoptolemos J. i wsp. "Comparison of adjuvant gemcitabine and capecitabine with gemcitabine monotherapy in patients with resected pancreatic cancer (ESPAC-4): a multicentre, open-label, randomised, phase 3 trial.”W międzynarodowym, otwartym badaniu klinicznym trzeciej fazy z randomizacją, 730 dorosłych chorych na gruczolakoraka trzustki po wcześniejszej całkowitej makroskopowej resekcji (R0 lub R1) poddano w ciągu 12 tygodni od zabiegu leczeniu 6 cyklami gemcytabiny w monoterapii n= 366 (1000 mg/m2, raz w tygodniu przez 3 z 4 tygodni cyklu) lub w połączeniu z kapecytabiną n=364 (1660 mg/m2 codziennie przez 21 dni z tygodniową przerwą). Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas całkowitego przeżycia. Niezależny komitet monitorowania danych i bezpieczeństwa żądał przedstawienia wyników po wystąpieniu 95% (458) z planowanych 480 zdarzeń. Mediana czasu przeżycia całkowitego w grupie eksperymentalnej z kapecytabiną wyniosła 28,0 miesięcy (95% CI; 23,5–31,5) w porównaniu z 25,5 miesiąca (22,7–27,9) w grupie kontrolnej (HR=0,82; 95% CI; 0,68–0,98; p=0,032). U 226 chorych z 359 w grupie eksperymentalnej wystapiło 608 działań niepożądanych w stopniu 3–4, w porównaniu do 481 działań u 196 z 366 chorych w grupie kontrolnej. Autorzy podsumowują, że połączenie gemcytabiny z kapecytabiną powinno być nowym standardem w leczeniu adiuwantowym chorych po resekcji gruczolakoraka trzustki.
www.thelancet.com
Materiał zaczerpnięto z Newslettera PTO 4/17